هرگز به عمرم نگاهت نکردهام؛ لیک بسیار خوابت را دیدهام.

در عجب بودم از سبب این همه خواب، که اتفاق جدیدی رخ داد.

ناباورانه روحت را در اطرافم حس میکنم و -هرچند دیده نمیشوی- همینجا نشستهای؛ کنار من.

معلوم نیست آرزویم دارد برآورده میشود یا اینکه از برآورده نشدن آن دارم دیوانه میشوم و خود بیخبرم. البته که بیخبری هم عالمی است.

حال کجا نشانی از تو پیدا کنم؟

اصلا مگر گم کرده بودم که حالا بیابم؟ مگر پیش از این چیزی به دستم رسیده بود؟

چه سرنوشتی.

قطعا میدانید که...

...وَالطَّیِّبَاتُ لِلطَّیِّبِینَ وَالطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّبَاتِ...

بخش از آیه ۲۶ سوره نور

باز هم خواب تو.

اینبار خواب مادرت را دیدم که با من سخن میگفت. چیزی از آن سخنان به خاطرم نمانده.

پس از مکالمه، در مسیری مدور، شروع کردم به دویدن. داشتم میدویدم که صدای پایی از پشت سر شنیدم.

صدا داشت نزدیک و نزدیکتر میشد. آنقدر صدا نزدیک شد که حتی نفسها را هم توانستم بشنوم.

صدا گفت: «خواهش میکنم پردیس.» همینطور که میدویدم، سرم را برگرداندم. تو بودی!

اما

دیگر من خیلی دور شده بودم و تو ...

از ماندن در خانه خسته شدهام ولی دلم نمیخواهد از خانه بیرون بروم.

از خوابیدن متنفرم ولی دوست ندارم از بینِ پتوهایم خارج شوم.

طبیعی است؟

دیگر طاقتم دارد تمام میشود.

داشتم دارالمجانین را میخواندم که با خود اندیشه کردم این همه تبوتاب درونی چه سود به خاطر یک خلق خدا؟! رفتم سراغ دارالمجانین چرا که بسیار عجیب شده حالات روحیام. از کائنات کمک طلب میکنم و گاه، صدایش را از پشت سر میشنوم. مانند همان صوتی که در خواب، مرا صدا کرد و نامم را بر زبان آورد.

چه سود این همه؟

هر چند که ناامیدی، بیشتر ضرر روحی میرساند تا امیدِ واهی.